Vaarwel lieve Jansje
Vorige week hebben we onze lieve hond Jansje laten inslapen. Jansje is 9 jaar geworden. Vorig jaar zomer vond ik zijn gedrag al opvallend anders, normaal als ik hem op zaterdag meenam naar de tuin was hij in z’n opperbeste stemming. Hij vloog bij wijze van begroeting, dan op zaterdagochtend, naar de mensen die aan het werk waren in hun tuin.
Hij eindigde zijn begroeting altijd bij buurman Toon van wie hij altijd een snoepje kreeg. Jansje was zo ingeburgerd op de volkstuinvereniging dat er zelfs in het clubgebouw een blikje met zijn naam op dienblad stond, zodat tijdens het zaterdagse koffie drink moment hij een hondenkoekje kreeg in plaats van een mensen(suiker)koekje.
Vorig jaar viel was het me al opgevallen dat Jansje zich anders gedroeg, z’n energie leek laag en trok zich terug. We dachten dat hij depressief was…
Maar na een bloedonderzoek bleek het foute boel met zijn nieren. Dat verklaarde zijn passieve gedrag, zijn vele gedrink. Maar we wisten het eigenlijk al; Jansje was ziek, zo ziek dat hij niet meer te redden viel. Toen Anna en ik het hadden over kwaliteit van leven, waren we het erover eens dat we dat hem niet meer konden bieden. De dag na de bloeduitslag hebben we hem rustig laten inslapen. We hebben Jansje in onze achtertuin begraven. Er ligt nu een tijdelijke steen, we zullen een boom planten waar we Jansje hebben begraven. Zo leeft hij door in een andere vorm.
Sneeuwklokjes uit Stavoren
Wat een grandioos lente weer was het afgelopen woensdag! Natuurlijk was ik in de tuin te vinden. En net zoals de dieren zich langzaam weer laten zien, kwamen mijn tuin buren ook weer uit hun winterholen tevoorschijn. Zo stapte overbuurman Govert de tuin binnen en was verbaasd over al de bloeiende voorjaarsbollen. ‘Waren komen die ineens vandaan?’ zei hij. ‘Ah ja, je weet toch ik kan toveren’, grapte ik terug.
Al meerdere jaren ben ik bezig geweest met het aanplanten verwilderingsbollen; krokussen, narcissen en sneeuwklokjes. Verwilderingsbollen vermenigvuldigen zichzelf, waardoor je er elk jaar plezier van hebt. Het begon een aantal jaar geleden toen ik van mijn ouders een kluit sneeuwklokjes kreeg uit de tuin van hun vakantiehuisje in Friesland. Elk jaar rondom de verjaardag van oma bloeiden ze. Mijn moeder zei dan altijd: ‘Oma is bijna jarig, want de sneeuwklokjes komen uit.’ Inmiddels is mijn oma overleden en is het vakantiehuisje is niet meer bij ons, maar de sneeuwklokjes die komen ieder jaar nog bij me omhoog en steeds meer. Sneeuwklokjes uit Stavoren!
De driekleurige boeren krokussen (ook verwilderingsbollen) kreeg ik twee jaar geleden cadeau van Natural Bulbs voor het schrijven van een blog over het op een natuurlijk manier aanplanten van deze voorjaarsbloeiers. Deze manier van poten zorgt voor een natuurlijke sfeer, wat ieder jaar zichtbaar word. Een cadeautje wat uitkwam op een zonnige dag!
Vlier- en vlinderstruik snoeien & stekken
Heb je een vlinderstuik in je tuin, het is nu de tijd om deze te snoeien- en te stekken! Hetzelfde geldt voor de vlier. Ik vind ze een klein beetje op elkaar lijken, dit komt omdat het beide heesters zijn; ze groeien als meerstammige struiken en kunnen uitgroeien tot kleine bomen. Ideaal dus voor mijn voedselbosje in wording…
De vlinderstruiken die bij mij in de tuin staan, zijn allemaal zelf gestekt. Jaren geleden rond deze tijd, kreeg ik snoeiafval van de vlinderstruik van mijn toenmalige tuin buurvrouw Annemarie. Ze vertelde toen heel enthousiast: ‘Vlinderstruiken stekken is doodeenvoudig, het kan-niet mis-gaan’! Ze bleek gelijk te hebben. Inmiddels de gehele oostkant nu aangeplant met zelf gestekte vlinderstruiken en ben ik inmiddels ook aan de west-zijde begonnen. Ik wil namelijk op den duur een groene en natuurlijke omheining, zonder dat het me klauwen met geld kost.
Want voor een vlinderstruik bij een tuincentrum betaal je als snel €17,00.
Dus hoe doe je dat? Knip met een snoeischaar een tak af, en ze deze in de grond en wacht totdat hij verder gaat groeien. Dit duurt altijd wel even. Maar als het takje na twee maanden leveloos in de grond staat weet je dat het niet is gelukt. Daarom zet ik heel veel takken in de grond, want dan is de kans op wedergeboorte het grootste. Vervolgens heeft het een heel seizoen tijd om te wortelen, en als de plaats je nu niet zint verplant je je nieuwe vlinderstruik pas in het najaar in oktober.
Ps. Dit doe ik overigens ook met de vlier, precies op dezelfde manier. En vlieren groeien overal. Let maar eens op. Niet zonder toeval want een vlier is een portaalboom naar andere wereld. Zoals na te lezen is in veel volksverhalen.
Tot slot.. toen ik afgelopen week de compost hoop omlegde, kreeg ik een cadeautje van de natuur. Een stuk pioenroos was gaan wortelen. Vorig jaar besloot ik namelijk in aller ijl mijn geliefde pioen te splitten. Dit bleek een slecht idee, maar dat kan je hier teruglezen.
Het is toch een beetje goedgekomen. Deze tak heeft inmiddels een nieuw plekjegekregen in de Spiegeltuin.
Dat was hem weer! Tot de volgende weekupdate!
Ach gut toch die Jansje.... 💔🥀